{"id":1774,"date":"2013-12-17T18:02:21","date_gmt":"2013-12-17T18:02:21","guid":{"rendered":"http:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/?p=1774"},"modified":"2013-12-18T16:51:27","modified_gmt":"2013-12-18T16:51:27","slug":"peptalk-a-bokadogum-2013","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/peptalk-a-bokadogum-2013\/","title":{"rendered":"Pep talk \u00e1 B\u00f3kad\u00f8gum 2013"},"content":{"rendered":"

Seint \u00ed november skipa\u00f0u Rith\u00f8vundafelag F\u00f8roya, Nor\u00f0urlandah\u00fasi\u00f0 \u00a0og B\u00f3kadeildin fyri B\u00f3kad\u00f8gum \u00ed Nor\u00f0urlandah\u00fasinum. Ta\u00f0 var eitt st\u00f3rt og v\u00e6leydna tiltak, sum meira er at lesa um HER<\/a>.<\/p>\n

M.a. v\u00f3ru tveir dagar vi\u00f0 \u00e1hugaverdum h\u00f8vundaverksmi\u00f0jum, og ein av d\u00f8gunum var eg bi\u00f0in um at koma vi\u00f0 n\u00f8krum inspirerandi toknum, \u00e1\u00f0renn verksmi\u00f0jurnar byrja\u00f0u. Her er r\u00f8\u00f0an:<\/p>\n

 <\/p>\n

\"581858_497234073645537_1320362116_n\"<\/a><\/strong><\/p>\n

\u201cVit eru flutt inn \u00ed eini st\u00f3r h\u00fas, sera st\u00f3r, so miki\u00f0 st\u00f3r, at eg kenni ikki \u00f8ll r\u00famini enn. Einafer\u00f0 eg eri \u00e1 veg gj\u00f8gnum eina gongd, s\u00edggi eg eina hur\u00f0 eg ikki havi varnast \u00e1\u00f0ur. Eg lati upp inn til eitt risast\u00f3rt r\u00fam har ta\u00f0 s\u00e6st inn \u00ed fleiri onnur eins st\u00f3r r\u00fam. R\u00famini eru full av r\u00fagvum av ni\u00f0urpakka\u00f0um b\u00f3kum og t\u00ed\u00f0arritum, alt undir \u00ed dusti\u00f0 og eiturfon: Eitt ni\u00f0urpakka\u00f0 b\u00f3kasavn!<\/em>
\nHetta er ikki eitt vanligt b\u00f3kasavn, s\u00e6r \u00fat til at hava veri\u00f0 eitt fakb\u00f3kasavn, allar hesar r\u00fagvurnar av \u00f3lisum t\u00ed\u00f0arritum vi\u00f0 seglgarni\u00f0 um.<\/em>
\nEg skundi m\u00e6r til hini, sum b\u00fagva \u00ed h\u00fasinum, m\u00e1 siga fr\u00e1 hesum fantastiska fundinum, men tey sm\u00edlast bara og rista vi\u00f0 h\u00f8vdinum. Eg royni at f\u00e1a tey vi\u00f0 m\u00e6r og t\u00e1 vit koma aftur til hur\u00f0ina, skilji eg teirra mistr\u00fagv.<\/em>
\nInnanfyri hur\u00f0ina er n\u00fa ikki longur naka\u00f0 ni\u00f0urpakka\u00f0 b\u00f3kasavn, men ein handil! Ein sera f\u00ednur handil fr\u00e1 eini farnari t\u00ed\u00f0. F\u00f3lk eru \u00ed v\u00f8krum kl\u00e6\u00f0um eins og \u00ed My Fair Lady og ganga runt og hygga at fort\u00ed\u00f0ar luksusv\u00f8r\u00f0um. Eg gangi millum tey eina l\u00f8tu, til eg br\u00e1dliga varnist, at hetta eru sp\u00f8kilsi. Eyga dettur knappliga \u00far einum expedienti, og ongin tykist at halda ta\u00f0 vera undarligt. Ta\u00f0 er ikki so fr\u00e6gt sum \u00f3hugnaligt.<\/em>
\nEg komi aftur til hur\u00f0ina eina tri\u00f0ju fer\u00f0 og n\u00fa er innanfyri ein sera v\u00f8kur caf\u00e9 vi\u00f0 hv\u00edtm\u00e1la\u00f0um tr\u00e6veggjum har sn\u00f8gg modera\u00f0i f\u00f3lk sita og hugna s\u00e6r.\u201d<\/em><\/p>\n

Hetta er brot burtur\u00far einum langum dreymi, eg hev\u00f0i n\u00fa stutt s\u00ed\u00f0ani. Ein dreymur so pinnpakka\u00f0ur vi\u00f0 s\u00f8gum, at her er tilfar til eina heila skalds\u00f8gu. Ein skalds\u00f8ga sum heili m\u00edn skapti upp\u00e1 nakrar minuttir, stutt \u00e1\u00f0renn vekjaraklokkan ringdi.<\/p>\n

Hugflogi\u00f0 er \u00f3endaligt<\/strong><\/p>\n

\"creativity1\"<\/a>Hugflogi\u00f0 hj\u00e1 okkum er \u00f3endaligt, t\u00e1 vit sova, ja onkur sigur, at dreymar eru kortslutningar \u00ed heilanum, men hugflogi\u00f0 kann ta\u00f0 vera eins \u00f3endaligt, t\u00e1 vit eru vakin, um vit ikki for\u00f0a t\u00ed.<\/p>\n

Vit sum arbei\u00f0a vi\u00f0 at skriva ella hava onnur sl\u00edk st\u00f8rv, har vit mugu skapa\u00f0 fyri at vera til, eiga at vera vakin og opin fyri l\u00f8tunum, har l\u00edknandi kortslutningar henda.<\/p>\n

Ein l\u00edtil s\u00f8ga:<\/strong><\/p>\n

Einafer\u00f0 var ta\u00f0 ein sm\u00e1genta, sum d\u00e1mdi \u00f8giliga v\u00e6l s\u00f8gur og hon var so heppin, at hon fekk eisini n\u00f3gvar s\u00f8gur, hv\u00f8nn dag!
\nSpennandi s\u00f8gur og fri\u00f0arligar s\u00f8gur,
\n\u00f3hugnaligar s\u00f8gur og hugnaligar s\u00f8gur,
\ns\u00f8gur til b\u00f8rn og s\u00f8gur til st\u00f8rri f\u00f3lk,
\nstuttligar s\u00f8gur og syrgiligar s\u00f8gur,
\ns\u00f8gur at gerast r\u00e6ddur av og s\u00f8gur at gerast tryggur av,
\nmen fyrst og fremst \u2013 G\u00d3\u00d0AR s\u00f8gur!<\/p>\n

\"\"<\/a>Ta\u00f0 var gott at kenna n\u00f3gvar s\u00f8gur, t\u00ed t\u00e1 hon sp\u00e6ldi, fann hon upp\u00e1 \u00f8ll m\u00f8gulig \u00e6vint\u00fdrlig sp\u00f8l, t\u00ed hon visti, at \u00ed s\u00f8gunum ber alt til.
\nEin st\u00f3rur klettur vi\u00f0 eini vakrari krystalholu, kundi l\u00e6ttliga umskapast til eitt helli har sagnaverur b\u00fa\u00f0u.
\nElla kanska b\u00fa\u00f0u serligar kettur, sum dugdu at tosa, \u00ed einum veldigum undirgrundarr\u00edki beint uttanfyri urtagar\u00f0in hj\u00e1 henni? Ta\u00f0 galt bara um at finna r\u00e6tta sta\u00f0i\u00f0 at koma ni\u00f0ur til t\u00e6r.
\n\u00cd s\u00f8gunum kundi hon eisini fjala seg, t\u00e1 lagi\u00f0 var minni gott ella okkurt bilti.
\nS\u00f8gur v\u00f3ru ta\u00f0 tryggasta \u00ed ver\u00f0ini; hon slapp inn \u00ed ein annan heim, har alt kundi henda, har hon kundi uppliva alt, og onki var kortini vandamiklari, enn at um hon lat b\u00f3kina aftur, so var vandin av.
\nVi\u00f0 s\u00f8gunum gj\u00f8rdist ver\u00f0in so \u00f3metaliga n\u00f3gv st\u00f8rri, enn ta\u00f0 sum s\u00e1st vi\u00f0 berum eygum.
\nT\u00e1 svarta kl\u00f3ri \u00ed b\u00f3kunum var\u00f0 til or\u00f0, sum hon sj\u00e1lv kundi lesa, gj\u00f8rdist heimurin v\u00ed\u00f0opin og tann dagin, ta\u00f0 gj\u00f8rdist henni greitt, at hon sj\u00e1lv kundi gera vi\u00f0 hesi or\u00f0ini, sum henni lysti, gj\u00f8rdist heimurin av \u00e1lvara markleysur!
\nHon kundi sj\u00e1lv skapa so n\u00f3gvar s\u00f8gur, sum hon hev\u00f0i hug til!
\nTann st\u00f3ri heimurin var ongant\u00ed\u00f0 longri burturi enn n\u00e6sta b\u00f3kin ella n\u00e6sta s\u00f8gan, sum kundi sigast fr\u00e1 ella skrivast ni\u00f0ur.
\nVer\u00f0in var \u00f3endalig og kortini so so n\u00e6r.<\/p>\n

M\u00edtt \u00e6vint\u00fdr<\/strong><\/p>\n

Hetta\u00a0 er byrjanin til m\u00edtt egna \u00e6vint\u00fdr. \u00c6vint\u00fdri um hv\u00ed eg bleiv h\u00f8vundur og ikki b\u00f3kav\u00f8r\u00f0ur ella rennugravari.
\nEg bleiv h\u00f8vundur, t\u00ed s\u00f8gur eru m\u00e6r sum matur og drekka, t\u00ed eg ikki f\u00e1i liva uttan. Eg m\u00e1 sleppa at liva vi\u00f0 teimum og liva \u00ed teimum, sleppa at fer\u00f0ast inn \u00ed hendan annan heimin, sum ger m\u00edn egna heim so n\u00f3gv meira \u00e1hugaverdan og litr\u00edkan hv\u00f8nn einasta dag.
\n\"creativity3\"<\/a>Ofta ver\u00f0ur sagt, at vit hava bara eitt l\u00edv, men onkur sigur, at lesarar hava t\u00fasundav\u00eds<\/strong>. Ta\u00f0 er enn betur at ver\u00f0a h\u00f8vundur<\/strong>, t\u00fa hevur ikki bara t\u00fasundav\u00eds av l\u00edvum, t\u00fa kanst eisini skapa tey \u2013 t\u00fa ert gud<\/em><\/strong>!<\/p>\n

L\u00edvi\u00f0 er fult at s\u00f8gum, allasta\u00f0ni og allat\u00ed\u00f0ina. Ta\u00f0 sn\u00fdr seg bara um at s\u00edggja<\/em> t\u00e6r.
\nP\u00e1pi m\u00edn arbei\u00f0ir vi\u00f0 vi\u00f0i. Hann sigur, at t\u00e1 hann arbei\u00f0ir vi\u00f0 tr\u00e6num, so leitar hann eftir t\u00ed, sum b\u00fdr inni \u00ed hv\u00f8rjum einasta vi\u00f0akubba.
\nSolei\u00f0is er vi\u00f0 \u00f8llum. Hevur t\u00fa sansirnar opnar, so b\u00fagva s\u00f8gur \u00ed einhv\u00f8rjari hending, einhv\u00f8rjum setningi, einhv\u00f8rjum stemningi, t\u00fa upplivir.<\/p>\n

S\u00edggja s\u00f8gurnar<\/strong><\/p>\n

T.d. er ein s\u00f8ga \u00ed setninginum, sum onkur hoyrdi \u00ed bussinum:
\nEitt fer\u00f0af\u00f3lk sigur \u00fat \u00ed t\u00f3man heim:
\n\u201cDey\u00f0in \u2013 er ein einslig s\u00f8k\u201d.<\/em>
\nOngin svarar, t\u00ed bussurin er n\u00e6stan t\u00f3mur.<\/p>\n

Hendan einfalda hending er ein s\u00f8ga, ein s\u00f8ga kl\u00e1r at ver\u00f0a uppdaga. H\u00f8vundurin Ray Bradbury uppdaga\u00f0i hana og skriva\u00f0i eina heila st\u00f3ra skalds\u00f8gu burtur\u00far hesum eina setningi. \u201cDeath is a lonely buisness\u201d eitur b\u00f3kin.<\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0Leysrivnir setningar eru allasta\u00f0ni, og ta\u00f0 ber alt\u00ed\u00f0 til at \u00edmynda s\u00e6r ein samanhang, har setningurin hoyrdi til.
\n\u201c\u00c1h, hev\u00f0i eg bara ikki havt gloymt kettuna \u00fati!\u201d<\/em>
\nHv\u00f8r tykkara kann ikki at \u00edmynda s\u00e6r, hvat er hent? Bert eitt andarhald skal til, so hava vit \u00f8ll gj\u00f8rt okkum okkara egnu tulking av hendingini, og einhv\u00f8r av tykkum kann fara heim og skriva s\u00f8guna.
\nKanska bleiv hon sera dramatisk, ein st\u00f3rhending. Kanska er s\u00f8gan l\u00edtil og fitt, kanska er hon ein r\u00e6\u00f0us\u00f8ga. Ongin er r\u00f8tt, ongin er skeiv, allar s\u00f8gur eru m\u00f8guligar \u2013 alt bara av einum tilvildarligum \u00f3sekum setningi hoyrdur \u00ed bussinum.<\/p>\n

Ver\u00f0in er so st\u00f3r og \u00e1hugaverd, sum t\u00edtt hugflog loyvir henni at vera.<\/p>\n

Eitt fr\u00e6<\/strong><\/p>\n

\"dandelion-in-hat-300x224\"<\/a>Fr\u00e6i\u00f0 til hugskoti\u00f0 til fyrstu m\u00edna skalds\u00f8gu var\u00f0 sett ni\u00f0ur, t\u00e1 eg var barn.
\nSystkinab\u00f8rn m\u00edni h\u00f8vdu ein vinmann, i\u00f0 hev\u00f0i ta\u00f0 mergja\u00f0a fornavni\u00f0 Viktor Hugo. Eg haldi, at eg j\u00fast t\u00e1 hev\u00f0i lisi\u00f0 Klokkaran \u00far Notre Dame eftir Victor Hugo, og leg\u00f0i tvey og tvey saman.
\nHetta roknistykki f\u00f3r ongant\u00ed\u00f0 \u00far minninum, og n\u00f3gv \u00e1r seinni seg\u00f0i ta\u00f0 knappliga pling!
\nEg vildi skriva s\u00f8guna um drongin, sum fekk navni hj\u00e1 einum st\u00f3rum h\u00f8vunda. S\u00f8gan var\u00f0 til b\u00f3kina \u201cTey kalla meg bara Hugo\u201d.<\/p>\n

S\u00f8gur kunnu koma av \u00f8llum hendingum, men hendingar kann vera so n\u00f3gv.
\nTa\u00f0 kann vera sl\u00edkt, sum t\u00fa sj\u00e1lvur upplivir, sl\u00edkt sum onkur sigur t\u00e6r fr\u00e1, sl\u00edkt t\u00fa lesur um ella s\u00e6rt \u00ed sj\u00f3nvarpinum ella hoyrir \u00ed \u00fatvarpinum, og so er ta\u00f0 eisini ta\u00f0, at s\u00f8gur ala fram a\u00f0rar s\u00f8gur.<\/p>\n

Eitt anna\u00f0 fr\u00e6<\/strong><\/p>\n

Ein onnur av b\u00f3kunum um Hugo hevur eisini s\u00edn uppruna langt afturi \u00ed t\u00ed\u00f0ini.
\nEin s\u00f8ga, sum eg helst l\u00e6s fyrstu fer\u00f0, t\u00e1 eg var 13-14 \u00e1r, eftir Stefan Zweig, hev\u00f0i fest seg \u00f3metaliga fast \u00ed minni m\u00ednum.
\nTa\u00f0 er s\u00f8gan \u201c\u00d3v\u00e6nt kunning um eitt handverk\u201d, i\u00f0 sn\u00fdr seg um ein mann, sum tilvildarliga kemur til at eyglei\u00f0a ein lummatj\u00f3v til arbei\u00f0is.
\nEin dagin, t\u00e1 m\u00e6r longdist eftir Hugo og hinum f\u00f3lkunum \u00far Port Janua, s\u00e1 eg fyri m\u00e6r, at ta\u00f0 var Hugo, sum av tilvild s\u00e1 ein lummatj\u00f3v til arbei\u00f0is.
\nFyri at gera hesa s\u00f8gu til m\u00edna egnu, lat eg lummatj\u00f3vin og Hugo hittast og gerast vinnmenn, og solei\u00f0is var\u00f0 fors\u00f8mdi drongurin Stefan uppdaga\u00f0ur og bjarga\u00f0ur \u00ed \u201cKom yvirum, Hugo.\u201d<\/p>\n

Eitt fr\u00e6 afturat<\/strong><\/p>\n

Tann fj\u00f3r\u00f0a b\u00f3kin um Hugo og hev\u00f0i uppaftur ein \u00f8\u00f0rv\u00edsi h\u00e1tt at koma til ver\u00f0ina.
\nEin p\u00fara vanliga dag s\u00e1 eg ein, sum blaka\u00f0i ein posa \u00ed ruskspannina \u00e1 ein l\u00f8gnan h\u00e1tt. Hesin sn\u00edkti armin \u00fat um hur\u00f0agloppi og smeyg posan ni\u00f0ur \u00ed spannina.
\nEg s\u00e1 ongant\u00ed\u00f0 anna\u00f0 enn armin og ta\u00f0 var ikki t\u00ed ta\u00f0 var illve\u00f0ur ella naka\u00f0. S\u00f3lin skein og fyri alt ta\u00f0, so var spannin undir einari trappu.
\nHendan l\u00f8gna myndin brendi seg fasta. At enda noyddist eg at lata Hugo uppliva hana og lata hugin fara avsta\u00f0 vi\u00f0 s\u00e6r \u00ed \u201cGott hugflog, Hugo\u201d.
\n\u00cd Hugosa hugaheimi var\u00f0 hondin til ein nj\u00f3snara og \u00e1\u00f0renn eg visti av, var \u201cDeath is a Lonely Buisness\u201d hj\u00e1 Bradbury vi\u00f0 \u00f8llum s\u00ednum l\u00f8gnu pers\u00f3num ein partur av meldrinum.<\/p>\n

Hugurin arbei\u00f0ir<\/strong><\/p>\n

\"Yuko_Shimizu_for_Creativity\"<\/a>Alt hetta sigur naka\u00f0 um, hvussu hugurin arbei\u00f0ir, um hvussu margfalt hugflogi\u00f0 er, um t\u00fa gevur t\u00ed loyvi at fl\u00fagva.
\nEitt er flog, men ta\u00f0 er eisini gott, at hava eitt r\u00fam at fl\u00fagva \u00ed. \u00d3avmarka\u00f0 fr\u00e6lsi er ikki alt\u00ed\u00f0 ta\u00f0 mest \u00e1hugaverda. Avmarkingar eru avbj\u00f3\u00f0ingar, og flest \u00f8llum d\u00e1mar avbj\u00f3\u00f0ingar.<\/p>\n

Um eg sigi vi\u00f0 tykkum:
\n\u201cFinn upp\u00e1 okkurt<\/strong>!\u201d
\n<\/em>So fara tit kanska \u00ed bakl\u00e1s.<\/p>\n

Sigi eg \u00ed sta\u00f0in:
\n\u201cFinn upp\u00e1 ein pers\u00f3n, sum er um at koma ov seinur til Smyril.\u201d<\/em>
\nT\u00e1 hava tit knappliga \u00f8ll eina mynd \u00ed h\u00f8vdinum, og hugskot til, hv\u00ed vi\u00f0komandi er ov seinur o.s.fr.<\/p>\n

Frugtab\u00e6rar avmarkingar<\/strong><\/p>\n

Eg havi sj\u00e1lv skapt m\u00e6r nakrar avmarkingar, sum framlei\u00f0a fleiri s\u00f8gur enn ta \u00f3avmarka\u00f0a fr\u00e6lsi vildi gj\u00f8rt.
\nEg havi skapt b\u00fdin Port Janua, har ein st\u00f3rur partur av s\u00f8gum m\u00ednum ganga fyri seg.
\nHann er ikki ein b\u00fdur, sum eg setti meg ni\u00f0ur og skapti sum so, hann var\u00f0 til so vi\u00f0 og vi\u00f0 heilt av s\u00e6r sj\u00e1lvum.
\nT\u00e1 eg av \u00e1lvara f\u00f3r at skriva, byrja\u00f0i eg, sum so n\u00f3gvir a\u00f0rir h\u00f8vundar, at skriva\u00f0i stutts\u00f8gur. Ta\u00f0 er ein fantastiskur h\u00e1ttur at siga s\u00f8gur og ta\u00f0 er l\u00e6ttari at yvirsko\u00f0a enn ein heil skalds\u00f8ga.
\nT\u00e1 eg hev\u00f0i skriva\u00f0 nakrar, gj\u00f8rdist ta\u00f0 m\u00e6r greitt, at t\u00e6r allar gingu fyri seg \u00e1 einum og sama sta\u00f0i\u00f0, men eg visti satt at siga ikki, hvar hetta var.
\n\"397790_570711449630226_13407636_n\"<\/a>Eg kendi eitt sindur av Havnini aftur \u00ed hesum sta\u00f0i\u00f0, eitt sindur av Bergen, Par\u00eds, Keypmannahavn ella Istanbul og heilt fitt av t\u00ed l\u00edtlu bygdini Brosses \u00ed Fraklandi, har eg b\u00fa\u00f0i beint t\u00e1, men kortini var hetta ikki hesi st\u00f8\u00f0.
\nEg setti m\u00e6r fyri at kanna sta\u00f0i\u00f0 betur og so vi\u00f0 og vi\u00f0 kom hesin b\u00fdurin til l\u00edvs, ein b\u00fdur \u00ed \u00f3greina\u00f0ari n\u00fat\u00ed\u00f0, settur \u00ed einum \u00f3greina\u00f0um evropeiskum umhv\u00f8rvi.
\nEin b\u00fdur, har eg<\/em> seti reglurnar, men t\u00e1 t\u00e6r eru settar, ber ikki til at broyta t\u00e6r, – fr\u00e6lsi vi\u00f0 avmarkingum.<\/p>\n

S\u00ed\u00f0ani t\u00e1, hava flestu s\u00f8gur m\u00ednar b\u00fa\u00f0 her og hv\u00f8rja fer\u00f0 eg skrivi eina n\u00fdggja s\u00f8gu, f\u00e1i eg g\u00e1vur: n\u00fdggjar vinir og kenningar, eg havt hitt, g\u00f8tur og h\u00fas eg havi vitja\u00f0, stemningar og hendingar, sum eg kenni, at eg havi veri\u00f0 vi\u00f0 uppi \u00ed.
\nEg kenni ta\u00f0, sum eg veruliga havi veri\u00f0 har.
\nGaman\u00ed er Port Janua m\u00edn uppfinning, men samstundis er hann eisini eitt \u00farslit av t\u00ed, sum eg havi uppliva, av f\u00f3lki, eg kenni og havi hitt, av t\u00ed eg havi lisi\u00f0 og s\u00e6\u00f0, av \u00f8llum t\u00ed, sum undirvitska m\u00edn hevur \u00e1 goymslu.<\/p>\n

Hugflogi\u00f0 er \u00f3endaligt, t\u00ed ta\u00f0 er bundi\u00f0 av heiminum vit liva \u00ed, hesum heimi, har so \u00f3endaliga n\u00f3gv \u00f3\u00fatrokniligt hendir.
\nTa\u00f0 sn\u00fdr seg mest um at duga at leggja ting saman og trekkja onnur fr\u00e1. Eitt slag av \u00f8\u00f0rv\u00edsi h\u00f8vu\u00f0rokning.<\/p>\n

\u00d8\u00f0rv\u00edsi h\u00f8vu\u00f0rokning<\/strong><\/p>\n

Eg kann gera eitt \u00edt\u00f8kiligt d\u00f8mi.
\nT.d. t\u00e1 t\u00fa skalt gera ein pers\u00f3n til eina s\u00f8gu.
\nT\u00fa kanst sj\u00e1lvandi seta teg ni\u00f0ur og finna upp\u00e1 alt um hendan pers\u00f3nin fr\u00e1 botninum av, men ta\u00f0 er \u00f3l\u00edka l\u00e6ttari at n\u00fdta ta\u00f0, t\u00fa hevur kring teg.
\nTak n\u00f8kur f\u00f3lk t\u00fa kennir, tak \u00fatsj\u00f3ndina fr\u00e1 A og B, gongulagi\u00f0 fr\u00e1 C, pers\u00f3nligheitina fr\u00e1 D og E og fort\u00ed\u00f0ina fr\u00e1 F.
\nT\u00e1 t\u00fa lesur um hendan pers\u00f3nin \u00ed s\u00f8guni, fer hann ella hon at tra\u00f0ka p\u00fara livandi fram, men neyvan ein einasti av t\u00ednum vinum og kenningum fer at kenna seg aftur.
\nT\u00fa hevur b\u00e6\u00f0i lagt afturat og trekt fr\u00e1 til pers\u00f3nurin er heilt s\u00edn egni.<\/p>\n

\"\"Rith\u00f8vundar eru tj\u00f3var<\/strong>. Vit stjala vi\u00f0 armum og beinum av \u00f8llum inntrykkum rundan um okkum og n\u00fdta tey til egnan vinning, (harvi\u00f0 er ta\u00f0 ikki sagt, at ta\u00f0 f\u00f8rir til peningaligan vinning).
\nTa\u00f0 besta er, at vit \u00ed allarflestu f\u00f8rum sleppa snikkaleys fr\u00e1 t\u00ed, \u00ed hvussu so er teir g\u00f3\u00f0u tj\u00f3varnir. Ongin varnast nakrant\u00ed\u00f0 stuldurin.<\/p>\n

Aftur til Port Janua<\/strong><\/p>\n

Men fyri at koma aftur til Port Janua og ta\u00f0 avmarka\u00f0a fr\u00e6lsi. Hesin b\u00fdurin er vor\u00f0in eitt t\u00fddningarmiki\u00f0 ambo\u00f0 \u00ed m\u00ednum arbei\u00f0i.
\nHann hevur skapt n\u00f3gv fleiri hugskot enn ta\u00f0 \u00f3avmarka\u00f0a fr\u00e6lsi nakrant\u00ed\u00f0 hev\u00f0i kunna\u00f0 gj\u00f8rt.
\nM\u00edtt forvitini eftir at l\u00e6ra \u00edb\u00fagvarnar og sta\u00f0i\u00f0 at kenna kann hv\u00f8nn einasta dag geva m\u00e6r n\u00fdggj hugskot, um eg havi hug.
\nHann er ta\u00f0 umhv\u00f8rvi, har eg kann royna hugskotini. Her ver\u00f0a tey leys av teimum rammum, eg upplivdi tey \u00ed, og tey ver\u00f0a n\u00fdggj og li\u00f0ilig.
\nEg kundi bara undrast um myndina av arminum og ruskposanum og br\u00e1dliga fekk hon eina fr\u00e1grei\u00f0ing og eitt l\u00edv \u00ed Port Janua.
\nB\u00fdurin er uttanfyri t\u00ed\u00f0 og sta\u00f0, so eg kann gera sum eg vil. Eg eri ikki bundin av, at t\u00e1 og t\u00e1 var annar heimsbardagi, so at ta\u00f0 og ta\u00f0, sum eg sigi fr\u00e1, ikki er sannl\u00edkt.
\nEg eri ikki bundin av politikki og s\u00f8gu, og havi eg br\u00fak fyri politikki ella s\u00f8gu, sleppi eg sj\u00e1lv at finna upp\u00e1 tey \u00ed tann mun m\u00e6r n\u00fdtist tey og ikki \u00ed mun til ta\u00f0, sum er alment vi\u00f0urkent.
\nM\u00e6r d\u00e1mar at kanna, hvussu f\u00f3lk bera seg at \u00ed mun til hv\u00f8nn annan<\/em>. Eg havi ikki hug at fyrihalda meg til fakta, so fr\u00e6lsi vil eg kortini hava, vi\u00f0 m\u00ednum egnu avmarkingum.<\/p>\n

Annars vil eg bara siga:<\/p>\n

At skriva er ein h\u00e1ttur at tosa<\/strong>
\nuttan at ver\u00f0a avbrotin.<\/strong><\/p>\n

\u00a0<\/a><\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Seint \u00ed november skipa\u00f0u Rith\u00f8vundafelag F\u00f8roya, Nor\u00f0urlandah\u00fasi\u00f0 \u00a0og B\u00f3kadeildin fyri B\u00f3kad\u00f8gum \u00ed Nor\u00f0urlandah\u00fasinum. Ta\u00f0 var eitt st\u00f3rt og v\u00e6leydna tiltak, sum meira er at lesa um HER. M.a. v\u00f3ru tveir… Les meira \/ Continue reading → <\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1780,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_regular_price":[],"currency_symbol":[],"footnotes":""},"categories":[117,123,121],"tags":[252,255,254,214,256,253],"class_list":["post-1774","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-aevintyr","category-klumma","category-skrivirad","tag-bokadagar-2013","tag-forvitni","tag-hugflog","tag-nordurlandahusid","tag-oendaligt","tag-roda"],"post_slider_layout_featured_media_urls":{"thumbnail":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115-150x150.jpg",150,150,true],"post_slider_layout_landscape_large":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",1024,768,false],"post_slider_layout_portrait_large":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",1024,768,false],"post_slider_layout_square_large":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",1024,768,false],"post_slider_layout_landscape":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",533,400,false],"post_slider_layout_portrait":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",600,450,false],"post_slider_layout_square":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",600,450,false],"full":["https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg",1024,768,false]},"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-content\/uploads\/2013\/12\/mrm-Creativity-115.jpg","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1774","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1774"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1774\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1792,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1774\/revisions\/1792"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1780"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1774"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1774"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/rakelhelmsdal.info\/wordpress\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1774"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}